nitelendirilmekten nefret ediyorum. tanımlamadan ve tanımlanmadan sadece var olmak istiyorum. sosyal medyanın parazit gibi kafamın içindeki her düşünceye sızmasından yoruldum. hayatı romantize edip parlatmadan bir saniye bile geçiremiyorum. gördüğüm her şeye bir estetik bahşetmeden o şeylere bakamıyorum. hayata olduğu gibi bakmak için geçerli bir sebep bulamıyorum, hayatın ''olduğu gibi'' halinin ne olduğu hakkında da bir fikrim yok. sanki olaylar, nesneler, insanlara bakışım artık şeffaf değil de bir sürü renkli filtre katmanından oluşuyormuş gibi. katmanları bir kenara attıkça yenisi çıkıyor, hiçbir şeyin özünü göremiyorum, bazılarının özü de var olmayı bıraktı ya da başka bir maddeyle değiştirildi. böyle olmak istemiyorum.