ne yapmam gerektiğine karar veremiyorum. önümde bir sürü yol görüyorum ama hangisinden yürürsem yürüyeyim tatmin olmayacakmış gibi hissediyorum. sosyal medyanın etiketleri kafamın içini ele geçirmeye devam ediyor ve durduramıyorum. eğer ele geçirmezlerse kaçıracaklarım, elde ettiklerimden daha önemliymiş gibi geliyor. yaptığım hiçbir şeye kendimi tamamen veremiyorum çünkü hangi kendim olacağımı bile seçemezken yaptığım şeyi seçmek imkansız. benlik algılarım birleşmiyorlar ve her saniye hangisini seçeceğimi tartmak çok sıkıcı. seçmediğimde de hayat çok sıkıcı. hayatın her saniyesinden keyif almam gerekiyormuş hissi, romantize etmeden duramamak; çünkü romantize edilip parlatılmış gerçeklik varken hayatı olduğu gibi görmek için hiçbir sebep yok. hayatın ''olduğu gibi'' halinin ne olduğundan bile şüpheliyim.